توی بخش اول از این مجموعه، درباره زمانی صحبت کردم که سؤال اساساً در ذهن ما شکل نمی‌گیره. گفتم که ندونستن، به‌تنهایی سؤال تولید نمی‌کنه. باید بتونیم شکاف بین چیزی که می‌دونیم و چیزی که نمی‌دونیم رو ببینیم، احتمال بدیم پاسخ فعلی‌مون ناقصه و مدتی هم نداشتنِ جواب قطعی رو تحمل کنیم. اما حالا فرض … ادامه

چند روز پیش، پای یکی از پست‌های مسعود دانش‌پور عزیز، گفت‌وگوی کوتاهی درباره چراییِ «سؤال نداشتن» آدم‌ها داشتیم. موضوع بحث هم این نبود که چرا پروژه‌ای که مسعود استارت زده کمتر از انتظار سؤال گرفته. بحث بر سر یک برداشت مشترک، و البته بزرگ‌تر بود: چرا آدم‌ها این روزها کمتر کنجکاون و کمتر سؤال دارن؟ … ادامه